Skutki uboczne szczepionek genetycznych i wczesne terapie

 W ostatnim czasie zanotowano  ponad 2700 przypadków zapalenia mięśnia sercowego wywołanego szczepionką (zapalenie mięśnia sercowego i zapalenie osierdzia). Wystąpiło we wszystkich grupach wiekowych. W wieku 12-17 lat odnotowano 520 przypadków zapalenia mięśnia sercowego i zapalenia osierdzia. Ci młodzi ludzie zmagają się w późniejszym życiu z postępującą niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu serca i innymi problemami kardiologicznymi.

Ponieważ nośniki nanolipidów wytwarzające białko kolczaste są ulokowane w narządach i tkankach, układ odpornościowy nie jest w stanie skutecznie reagować, aby zapobiec uszkodzeniom i może być odpowiedzialny za większość uszkodzeń jako efekt przypadkowego urazu. W przypadku szczepionek wykorzystujących dwie iniekcje, efekt pierwszej dawki prawie zawsze zwiększa prawdopodobieństwo  powiększenia uszkodzenia po pełnej iniekcji, prawdopodobnie przez immuno-ekscyto-toksyczność.

Ponieważ niektóre z tych nośników nanolipidów znajdują się teraz w komórkach, każda próba ich zneutralizowania przez układ odpornościowy spowoduje znaczne uszkodzenie nie tylko tych komórek, ale także szerokiej strefy komórek wokół nich. Nazywa się to „obrażeniami stref postronnych”.

Zasadniczo, gdy ludzie zostaną zaszczepieni, białko kolca będzie produkowane wszędzie w ich ciałach. Co więcej, ostatnie badania potwierdzają, że to właśnie białko kolca powoduje efekty kowida. 

Oczywiście wiemy teraz, że bardzo niewiele osób umiera z powodu infekcji przez sam wirus; umierają z powodu dramatycznej nadmiernej reakcji układu odpornościowego — tak zwanej burzy cytokinowej, która może wystąpić w każdym narządzie lub tkance. CDC przyznało niedawno, że tylko 10 500 osób w Stanach Zjednoczonych zostało zabitych przez sam wirus. Większość zmarła z powodu powikłań przewlekłej choroby lub w związku z otyłością.

W rzeczywistości badania wykazały, że nawet gdy liczba wirusów w organizmie jest wysoka, większość osób zarażonych kowid ma niewiele objawów lub ma umiarkowaną reakcję — podobnie jak inne infekcje wirusowe. W ciągu 8-11 dni ich stan się poprawia.

Do tego czasu większość, jeśli nie wszystkie wirusy, nie są już zdolne do życia. Martwe wirusy pozostają jednak w tkankach, głównie w płucach, gdzie stymulują układ odpornościowy do nadmiernej reakcji — mechanizm, jak już wspomniano, nazywany burzą cytokinową. Martwe wirusy mogą stymulować układ odpornościowy tak samo dobrze jak żywe wirusy.

Badania pacjentów na tym etapie burzy cytokinowej wykazały, że ich oddech nie zawiera żywych wirusów. Tak więc noszenie maski jest bezużyteczne i osłabia zdolność pacjenta do uzyskania wystarczającej ilości tlenu. Jak na ironię, umieszczenie tych pacjentów pod respiratorem  dramatycznie zwiększa śmiertelność. Uważa się, że wykorzystując dodatnie ciśnienie do zmuszenia płuc do pracy, respirator dodatkowo uszkadza i tak już poważnie uszkodzone płuca.

Największy sukces w ratowaniu takich pacjentów ma miejsce, gdy stosuje się silne leki przeciwzapalne — takie jak kortykosteroidy w dużych dawkach, dożylna witamina C i iwermektyna. W rzeczywistości w 27 badaniach przeprowadzonych na całym świecie iwermektyna drastycznie zmniejszyła śmiertelność z powodu C19, nawet w najcięższych i najbardziej zaawansowanych przypadkach.

Różnica między zarażeniem się  wirusem a narażeniem się na szczepionkę polega na tym, że w pierwszym przypadku tylko osoby z osłabieniem związanym z wiekiem, przewlekłymi chorobami oraz z niedoborami odporności  są narażone na znaczne ryzyko C 19. To nie więcej niż 5% populacji.

Ciężka choroba lub śmierć zdrowej osoby poniżej 40 roku życia jest niezwykle rzadka i występuje w <0,01% przypadków. Ale w przeciwieństwie do naturalnej infekcji, szczepionka – choć wciąż niebezpieczna dla osób z obniżoną odpornością – wyrządza również poważne szkody młodym ludziom, nawet jeśli są zdrowi. 

Jak wspomniano, zaobserwowaliśmy dramatyczny wzrost przypadków zapalenia mięśnia sercowego u zaszczepionych młodych ludzi, a także innych poważnych obrażeń i zgonów. Dzieje się tak, ponieważ nanolipidowy nośnik mRNA przemieszcza się bezpośrednio do serca, wywołując intensywny stan zapalny w mięśniu sercowym. Jak również zauważono, proces ten może skutkować produkcją białek kolczastych przez miesiące, lata, a nawet przez całe życie. Wykazano, że nośnik nanolipidowy wnika do mózgu, wątroby, śledziony, węzłów chłonnych i nerek.

Inną reakcją na te szczepionki jest tzw. wzmocnienie zależne od przeciwciał (ADE), powszechna reakcja obserwowana w przypadku innych rodzajów szczepionek. W przypadku ADE narażenie na wirusa typu "dzikiego" u osoby zaszczepionej może wywołać znacznie bardziej patologiczny efekt uszkadzający niż u osoby niezaszczepionej.

Ponieważ szczepionki kowid wywołują dramatyczny wzrost produkcji przeciwciał, ADE staje się znacznie bardziej prawdopodobne. Powoduje to nie tylko nasilenie objawów, jeśli osoba zaszczepiona zostanie w przyszłości narażona na działanie naturalnego wirusa, ale także wirus szybciej się namnaża i staje się bardziej chorobotwórczy, co oznacza, że ​​choroba osoby zaszczepionej jest gorsza.

Szczepionka przeciw grypie H1N1 zwiększyła ryzyko śmierci osób, które zostały zaszczepione, gdy miały kontakt z wirusem grypy. To samo zjawisko obserwujemy w przypadku tych „szczepionek” kowid. Możliwe, że niektóre z obecnie obserwowanych hospitalizacji i zgonów nie są spowodowane tak zwanym „wariantem delta”, ale raczej są spowodowane samymi szczepionkami.

Źródło

https://expose-news.com/2022/06/20/vaccines-cause-more-severe-illness-and-death/

Jeśli chcesz przeczytać inne ciekawe wpisy kliknij linki poniżej 

https://polskawliczbach.blogspot.com/2022/06/cudowna-substancja-z-zastrzykow-na.html

https://polskawliczbach.blogspot.com/2022/06/zbrodnie-przemysu-farmaceutycznego.html

https://polskawliczbach.blogspot.com/2022/06/dziennikarze-wall-street-journal.html

Komentarze

Popularne posty